แววตาเเละรอยยิ้มของพวกเขา

5.10 am. เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ รุ่นคงกระพันของข้าพเจ้ายังคงภักดีในการทำหน้าที่ของมัน ปลุกเจ้านายมันได้อย่างดีเเม้ไม่สามารถถีบเจ้านายออกจากเตียงในคราเเรกที่ เสียงปลุกดังได้ --* ข้าพเจ้าก็ยังรักมัน เเละคาดว่าจะตั่งชื่อให้มันซักวัน ....เจ้านกพิราบสีเงิน(ชื่อเพราะปะละ) 55+

30นาทีต่อมา บนถนนหลวง อดรีนาลีนพุ่งปลุกข้าพเจ้าด้วยกระเเสความกดดันจากไฟเเดงตรงเเยกหน้าบ้านข้าพเจ้า -*-
ขับรถนั่งรถกลางถนนเมืองกรุงก็เหมือนนั่งคิดตระหนักในความหมายของชีวิต เฮ้อ ... ทำไมกูได้ไฟเขียวเเป๊บเดียวเองวะ ฝั่งนู้นอย่างนานอะ

อีก 15 นาทีต่อมา ข้าพเจ้าขึ้นรถบริษัทฯทัน ขอบคุณ !!!~ อีก 1ชั่วโมงต่อมา ซากสิ่งมีชีวิตที่ถูกชุปเเป้งทอดถูกยัดลงกระเพาะข้าพเจ้าเสียหมดภายใน 5-7 นาที พร้อมทำงานในเวลา 8.00 am. มีเวลา 1 ชั่วโมงก่อนต้องออกไป ข้างนอกเพื่อ ทำ CSR~ หาโรงเรียนหรือวัด ตอบเเทนสังคม จากการที่เรา (บริษัทฯ) ดึงเอาธรรมชาติมารับใช้เสียจนหมดตัว --* จะกระเเสสร้างภาพหรือตั่งใจจะช่วลเหลือจริงก็ไม่เเน่ใจ เเต่ข้าพเจ้าเเน่ใจว่า นี้เป็นเจตจำนงที่ข้าพเจ้าเลือกทำงานกับที่นี้ .....

ช่วงเวลา 11.00 am. สกปรก ไม่ปลอดภัย ขาดแคลน นี้คือ สามคำที่สามารถโรงเรียนที่ ข้าพเจ้าได้ไปพบ... เด็กนักเรียนเป็นชาวม้ง
ที่ทุกคนอยู่ภายใต้การดูเเลของวัด เเละอาจารย์ พูดได้ง่ายๆคือ โรงเรียน.......นี้ได้วัดช่วยอุปถัมม์ เเน่นอนเงินจาก อบต.ด้วย
เสียงเด็กวัยไม่เกิน7 ชวบวิ่งหยอกล้อกันเเละเสยงอาจารย์ก็ดังออกมาทำให้นักเรียนนิ่งไป ... ข้าพเจ้าไม่ชอบใจ --*
สิ่งที่เห็นจะขัดตาต่อความ สกปรก ไม่ปลอดภัย ขาดเเคลน ในทั่งตัวโรงเรียนเเละเหล่านักเรียน คือในที่รถหน้าตึกเรียนที่เก่าเเละสกปรก รถ SUV คันงามจอดอยู่ เเน่นอนรุ่นใหม่ล่าสุดอีกด้วย .... บางคนเห็นเเล้วอาจถามว่า
"นี้มันอะไรกัน โรงเรียนจนจะตายทำไมครูมีเงินซื้อรถหรูๆขับ?" สำหรับข้าพเจ้าถามว่า มันทำอย่างไร?น่าสนใจยิ่งกว่า? ครูทำอย่างไรครับ?
กวาดสายตาไปยังด้านซ็ยผ่านเเปลงผักที่เหมือนวัชพืชเเละสนามฟุตบอลจมน้ำ รถ SPORTS SEDAN สีดำ เปลี่ยนเเม็ก จอดนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หน้าสวนของโรงเรียนที่ เครื่องเล่นเป็นสนิมหักๆพังๆ..... เพียงเเต่มองผ่านๆสะท้อนอะไรได้มากหลาย ข้าพเจ้าไม่อยากคุยกับอาจารย์ที่นี่ .... "โรงเรียนก็ขาดพวก คอมพิวเตอร์ค่ะ" นั้นไง ข้าพเจ้าคาดไว้เเล้ว .... เด็กชาวม้ง 60 กว่าชีวิตมิได้ต้องการ อินเทอร์เนต หากเเต่หนังสือดีๆซักเล่ม หรือ ครูจริงๆซักคน เดินต่อผ่านโรงเรียนมาสู่วัด ที่ดูเเลโรงเรียนเเห่งนี้ เจ้าอาวาสปรากฎตัว เเว้บบบ

ได้มีโอกาสสนทนากันซักพักพอจับใจความได้ว่า โรงเรียนกับทางวัดดันไม่ถูกกันซะเอง ภายในวัดมีหอนอนสำหรับนักเรียน ทั่งหญิงเเละชาย
สำหรับเด็กหญิง เป็นห้องไม้ มีหน้าต่างไร้มุ้งลวด ไมมีเตียงไม่มีตู้เเละตู้กระจก พัดลมติดอยู่ตรงกลางห้อง เสื้อผ้าจัดเป็นกองๆของใครของมัน
บริเวณหน้าห้องมีป้ายเเบรนหลากหลายบริษัทฯติดไว้กัน ตรึม!!!! เดินเข้ามาส่องห้องครัว --* ข้าพเจ้าเเน่ใจว่าข้าพเจ้าเรียบร้อยกว่าวัดเเห่งนี้
ห้องครัวดำมืดไร้หน้าต่างระบายอากาศให้ถ่ายเท เเน่นอนสิ่งเเรกที่กระทบปลายนาสิกคือ กลื่นเหม็นชื้นจาก ห้องเเห่งนี้ ข้าพเจ้าคาดว่ามันเป็นห้องเก็ยศพเสียมากกว่าห้องเก็บของใช้สำหรับครัวทำอาหาร --* ภายในกุฎิ ข้างของที่ได้รับบริจาคกระจัดกระจาย กองเป็นห้องๆเหมือนได้รับบริจาคมาเพราะโรงเรียนโดนคลื่นสึนามิเข้าใส่ -- ไม่มีการเก็บปัดกวาดเเยกให้พร้อมสำหรับการบริโภคของนักเรียน ข้าวสาวอาหารเเห้ง เครื่องครัว ยารักษาโรค อุปกรณ์นาๆ ชนิด ดุจดั่งศึกษาภันฑ์เลหลังมา -- ที่นี้ขาด 5 ส. ข้าพเจ้ามั่นใจหยิ่ง มองผ่านหน้าต่างไปดูยังหอพักชาย
ข้าพเจ้าไม่สามารถเรียกได้ว่ามันเป็นหอ ตึกไม่มีประตู มีเพียงยักใยกระมั่งที่ป้องกันพวกเขาได้ ที่นอนเป็นพื้นปูนสูงขึ้นมาระดับเอว ไม่มีพัดลม ไม่มีประตู เเน่นอนไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ ดีที่มีPRIVATEมุ้ง เเต่ก็ไม่เเน่ใจว่าพอสำหรับทุกคน มองหันหลังกลับมาผ่านอากาศร้อนอ่าวเเละเหงื่อ
หัวใจข้าพเจ้ายิ้มไม่ออกเมื่อเห็นหอระฆังอันสง่างาม เห็นศาลาติดกระจกเเอร์อย่างดี ข้าวสารอาหารเเห้งมากหลายในห้องเก็บท่ถูกเก็บอย่างไร้ระเบียบเเละการใส่ใจ เดินกลับไปเห็นนักเรียนยืนเข้าเเถวรออาหารกลางวัน ข้าพเจ้ามองอาหาร... เเววตาเเละรอยยิ้มของพวกเขา
มีความหวัง ....เสียดายที่เเววตาเเละรอยยิ้มของพวกเขาถูกใช้เป็นเพียงเครื่องมือ สรรหาสิ่งของบำเรอ อัตตาคนบางคน .....

ข้าพเจ้าไม่หมดหวังหรอก เเววตาเเละรอยยิ้มของพวกเขาประทับติดในความคิด.......

จบภาคเเรก ...