เริ่มต้นว้าวุ่นยิ่งนัก

เพิ่งได้มีไอ้นี้ เป็นครั้งเเรก มีได้สองสามวันอยากหาเรื่องมาลง เท่ๆ --*

แต่คิดไม่ออก จะลงอะไร จะเอาบทความ(ถ้ามันเรียกว่าบทความได้) มาลงก็ ไม่ค่อยจะเท่ เอาไว้วันหลัง

ก้ไม่รู้จะกังวล ความเท่ ทำไม --* ยังไงก็ไม่ได้มีใครสนใจ บลอก 55 เลยเขียนอะไรได้ก็เขียนลงไปก่อนเลยละกัน

ช่วงรอยต่อของชีวิต บันไดอีกระดับที่ต้องก้าวขึ้นไป ก็ไม่รุ้มันก้าวขึ้นก้าวลง -- เเต่ต้องก้าว ยิ่งมองดูสังคม มันดูวุ่นวายไปหมดเลย

ทุกคนวิ่งๆๆๆ สังคมก็หมุนๆ ระเบิดตูมตามกัน รอบโลก ทั่ง อเมริกา เกาหลี ไทย บลาๆ แต่เราก็ฟังมัน เสร็จเเต่ก็ไม่ได้หยุดจะเพ่งความ

เอาใจใส่ลงไปเลย สนใจแต่การก้าวของตัวเอง ทีอาทิตย์ก่อนกับเคว้งไร้เเรงบันดาลใจ --* ไม่อยากทำอะไรต่อ ไม่มีเเรงพลักดันให้

ดำเนินชีวิตไปหนทางใดทางหนึ่ง บางทีก็สนใจสังคม อะไรมันเคลื่อนนิดหน่อย ก็วิตกกับมัน ไอ้นู้นระเบิดนั้น ไอ้นี้ระเบิดนี้ บางที

ก็รู้สึกเเปลกเเยกกับสังคม เรากำลังทำอะไร วิ่งทำไมพอเดินทำไมเราเปื่อย เรร่อนจังวะ -- เดวเหงา เดวบ้า เดวร่าเริง สุดท้ายเก็บกด

ไม่มีคนพูดด้วย คิดไปเองป่าววะ มันก็มีคนโทรหาเรา ชวนออกไปนู้นไปนี่นะ เเล้วทำไมมันเศร้าๆ เป่าหมายความฝันในชีวิตตอนเด็กๆ

มันหายไปไหนหมดวะ ไอ้เเรงกิเลสความอยาก มันหายไปได้ไง -- ใครว่าความอยากไม่มีประโยชน์ ไม่มีมันชีวิตมันจะขับเคลื่อนโลก

ได้ยังไง นี่ต้องกลายเป็นคน เย็นชาต่อโลกเหรอ บางทีไอ้ไม่ทุกข์ไม่สุข อยู่นิ่งๆ มันเป็นสุขจิงมะ --* มันขาดอะไรไป นะ

เมื่อก่อนอะไรมันพลักดันเราให้มีความคิดที่ต้องวิ่งเร็ววิ่งไกลกว่าคนอื่นนะ ตอนนี้เรารักใครบ้างนะ? คนนั้นเหรอ? นานไปเเล้ว คนนี้เหรอ

เเม่งมีเเฟนอยู่เเล้ว ทำไรไม่ได้ ? เเต่รักเค้าเหรอ? ไม่รู้วะ ไม่ได้รักใครนิช่วงนี้ ....ไอ้ตอนเขียนอยู่นี่ ฟังข่าวไปด้วย เจ้าหน้าที่ตัดสินใจ

ยิงผู้ต้องหา ค้ายาเสพติด อืม มันขายให้กับกลุ่มวัยรุ่น บลาๆๆ อีกเเล้วมันก็หมุนวนไปตามแรงใจมนุษย์ ไม่ว่าจะมาจาก จิตใจ หรือ

ร่างกายก็เหอะ เเต่รู้สึกเหมือนตัวเอง หยุด .... นั่งเเม่งตรงบันไดเนี้ยเเหละ ทิ้งสังคมหมุนๆลงไปบ้างเหอะ ไม่ทิ้งสิ เเค่เอามันมาไว้ข้างๆ

ไม่ได้เเบกไป ไม่หนักเท่าไร บางคนก็บ้าเเบกไว้งั้นอะ หนักตาย เเล้วจิตใจมึนๆละ เอามันมานั่งดูหน่อย ทำไมมึงวุ่นวายจังวะ

ไคอ่านข้างบนเเล้วไม่มึนบางละ นั้นออกมาจากจิตใจเลยนะ วนไปวนมา เรียบเรียงไม่ได้ เป็นเเบบนั้นมาพักหนึ่ง กระเเสมันเเรง

พัดจิตวุ่นไปหมด เเล้วสังคมมันวุ่นจริงหรือ? มันพัดใจเราหรือ? ทำร้าย รัก เปนห่วง รังเเก เราเหรอ? ....


ครั้นนั้น ฮุยเน้งได้เห็นพระภิกษุยืนเถียงกันเกี่ยวกับ ธงที่ไหวอยู่บนยอดเสาธง


- ธงนั้นเป็นสังขารที่ไม่มีใจ จึงได้ปลิวเพราะถูกลมพัด ( ตัวกูไม่ใจมันเลยถูกกระเเสสังคมซัดไปซัดมา ทุกข์ไปทุกข์มา)

-ทั้งธงทั่งลมไม่มีใจด้วยกัน ที่ว่าธงปลิวนั้นไม่ได้ปลิวเสียหน่อย ( อ่าว งี้ก้เเห้งตายกันหมด--*)

- ประมานว่า ฮุ้ยเน้ง เห็นเถียงกันอยู่นั้น ธงไหว ลมไหว ใจเราต่างหากที่ไหว -----

" ไม่ใช่ธงหรือลมที่ปลิวอยู่ ใจเธอต่างหากที่ปลิว"


เลิกยุ่งกับใจ ก็ไม่มีอะไรยุ่งอีกต่อไป ฟังเเล้วก้กลุ้มใจ ไม่ใช่อะไรทั่งนั้นที่กลุ้ม ใจมันกลุ้มของมันเอง

ธงไหว ลมไหว ใจเราต่างหากที่ไหว .... ฟังเเล้วก็เลิกวุ่น ต่อไปจากบทความนี้คงไม่เขียนอะไรวุ่นวายขนาดนี้อีกเเล้วละ

ฮ่าๆ บทเเรกเอาเเค่นี้ก่อน ก่อนที่ใจมันจะวุ่นไปอีก : ) คาดว่าจบบทความได้เท่พอตัวอยู่ 555+

มีเซนสะกิดใจให้รู้ตัว ขอบคุณครับ คุณพระเจ้า : )